Be the change you want to see in the world

Deseba Allemaal,

Vorig weekend ben ik met de andere volunteers een paar dagen er tussenuit geweest. Het is een leuke gemixte groep en de stemming zat er dus al goed in tijdens de rit naar Bolgatanga. Dit stadje ligt in het uiterste Noorden van Ghana aan de grens met Burkino Faso. Natuurlijk wilde we wel even de grens oversteken en dit land bezoeken. Met 8 bleekneusjes door het kantoortje van de douane en aan de andere kant eruit zoo Burkino Faso in. Zo dicht bij de grens ziet het er niet anders uit dan in Ghana met het grootste verschil dat ze hier Frans spreken. Aan de andere kant van Burkino Faso ligt Mali. Nu waren we toch niet van plan om zover te gaan maar het is op dit moment ook niet echt raadzaam. Oorlog, Franse interventies, Al Quada terroristen…hou van avontuur maar wel met mate alstublieft. Terug door het kantoortje naar de bus op naar het volgende toeristenuitstapje. In het dorpje Paga is de krokodil heilig. De legende wil dat de chief (dorpshoofd) in de oude dagen ooit geholpen is door een krokodil en nu worden deze dieren als heilig beschouwd. Ze hebben een lake aangelegd waarin 600 krokodillen ronddobberen. De attractie is dat je op een van deze megamonsters mag gaan zitten. Een levende wel te verstaan. In de voetsporen van Steve Irwin (I’ts Amazing!!)heb ik me dus gehurkt op een rustig uitziend exemplaar neergevleid (en nou maar hopen dat ie echt heilig is). Fotootje maken, kipje voeren, nog meer kodakmoments…nou dit heeft echt wel een heel hoog toeristenattractiegehalte.

Gauw door naar wat authenticiteit. In Pikworo bevindt zich een oud slavenkamp. De tourguide is goed onderlegt en verstaanbaar (is niet altijd het geval), het verhaal en de omgeving indrukwekkend. Decennia lang zijn hier duizenden slaven uit Ghana en omringende landen naar deze plek gebracht om verkocht te worden aan de hoogste bieder. Eenmaal verkocht gingen ze te voet naar Cape coast de boot op. De uit steen geschraapte holtes waaruit ze moesten eten, de massagraven voor de velen die het niet redde en de strafrots zijn de stille getuigen van heel veel leed dat eigenlijk nog niet eens zo lang geleden werd beëindigd. Nog stil van alle indrukken klommen we weer de bus in op weg naar Tongo Hills en de Tengzug shrines. Dit is de heiligste plek van Noord Ghana. Velen beklimmen de rots om in een grot raad te vragen aan de goden en sjamaan die daar residentie houdt. De grote manshoge berg veren leert dat met name de kippen het moeten ontgelden als offer. Om eer en respect te tonen aan de sjamaan en goeden moet je met ontbloot bovenlijf en je broek tot boven je knieën voor de sjamaan verschijnen. Nou ben ik van de generatie die in de jaren ’80 massaal topless lag te bakken in de zon dus ik heb er niet zo’n problemen mee. Mijn jongere reisgenootjes des te meer. Er werd zelfs om advies aan het thuisfront gevraagd via whatsapp… Uiteindelijk zijn we met z’n 4-en op audiëntie geweest. Als je dan toch van zover bent gekomen. 

Eenmaal terug in het hotel blijkt er op het dak een feestje aan de gang te zijn. Partycrash! Het was een familiefeest en ze gingen helemaal los. Het immer bekende ‘You’re invited’ klonk ons als muziek in de oren. Swingend en schuddend met de billen hebben we zelf een aantal basisstappen van de Azuntudans geleerd. Ik zie opa nog voor me; “You really know how to dance” lacht hij vrolijk terwijl hij mij de heupen pakt . Uuuhhh..was dit ook weer een sociaal wenselijke opmerking?  Ach, who cares..lekker door blijven schudden en dansen.

’s Maandags weer aan het werk. Vrouwen bezoek, veel praten, overleggen en regelen. Het klinkt zo eenvoudig maar het gaat wel op z’n Afrikaans, hé. Veel wachten, veel fietsen in de warmte, apparaten die niet meewerken, voorraad dat niet voorradig is (is het dan nog wel voorraad?) en heel veel banden plakken. De fietsenmaker is mijn steun en toeverlaat. Ik zie hem gemiddeld  om de dag. Nog een manier om een lokale business te sponsoren. Op een dag gebeurde het… een lekke band en geen fietsenmaker in de buurt. Goed, plan B. Taxi aanhouden en fietsje achterin. Het is voor de verandering erg rustig op de weg. O ja…zondag! Maar ff later stopt er een heel klein gammel taxietjes. De chauffeur heeft net nog allerlei onderdelen aan de auto vastgeplakt. De auto en hijzelf ruiken een uur in de wind naar lijm. Wanneer de chauffeur zijn minikofferbakje opent zit daar een mega gastank in. “Are you sure it will fit?”, vraag ik twijfelend. “Yes, yes”, antwoord hij enthousiast. Weet niet zeker of ik zijn beoordelingsvermogen moet vertrouwen gezien de hoeveelheid lijm de man vandaag heeft gesnoven. Maar eerlijk is eerlijk na veel geduw, getrek en een gevaarlijk dun uitziend koortje balanceert mijn fiets dan toch even later op de rand  van de kofferbak. Het voorwiel hangt 10 centimeter boven het wegdek. Let’s go…oei, drempel…

Donderdag wordt ik wakker en wist het gelijk; “Dit wordt ‘m niet, Lies”. Koorts en kak. De immer gevreesde en altijd op de loer liggende reizigersdiarree had me te pakken gekregen. De indrukken, de hitte, de verandering van spijs en onbekende bacterietjes..mijn lijf gaf een duidelijk signaal. Rust! Ok, ok..Met mijn vod op de bank, op z’n tijd met de pleerol naar de wc en veel cola drinken en bananen met witbrood. Aan het einde van de dag ging het al veel beter. Perfecte timing! Stephan ging namelijk net een vracht rijst naar de school brengen met de Motorking! Vanaf de allereerste keer dat ik zo’n ding zag rijden heb ik geroepen: “daar wil ik op!”. Ken je de trike? Het lijkt erop. Het is de voorkant van de motor maar in plaats van een zit achterop hebben ze er een stalen bak achter gelast. Ze worden hier veel gebruikt voor het vervoeren voor zware ladingen en groepen mensen die de taxi niet kunnen betalen. Met je billen op de rand van de bak, goed vasthouden en de wind door je haren en kleren laten waaien. Joehoeoeoe…We waren een ware attractie; twee rijke blanke in de bak van een Motorking…dat vonden ze hilarisch. Van alle kanten werd er gelachen gezwaaid en geroepen! Onze chauffeur wist er duidelijk niet zo goed raad mee. Ben benieuwd wat hij later thuis aan zijn vrouw en kinderen heeft verteld.

Mama C is humeurig. Haar oudste dochter Brenda ligt nu al een paar dagen in het ziekenhuis met Malaria. Ze maakt zich duidelijk zorgen. Je merkt het vooral aan de manier waarop ze met de jongste kinderen omgaat. Lydia en Mathilde zijn rond de 10 a 12. Ze werken keihard in het huishouden mee. Elke dag grote hopen kleding met de hand wassen in grote schalen, eten koken, boodschapjes doen, vegen, dweilen...Om 6 uur ’s ochtend hoor ik Lydia al vuur maken om het water te koken vaak is ze rond 8 uur ’s avonds nog met de afwas bezig. Het is zoals de families hier werken. De jongste luisteren naar de oudere kinderen en hun ouders en moeten veelal klusjes klaren. Snap het allemaal en heb er geen oordeel over maar als ik voor de zoveelste keer hun namen door het huis hoor schallen; “LYDIA..?!...MATHILDA…?!...LYDIA!!!” hebben zowel ik als de meiden wel even een break nodig. Ik neem de kids mee naar het zwembad. Kan iedereen ff afkoelen. Letterlijk. Klappertandend maar met pretlichtjes in hun ogen hebben we een hele zaterdag lekker gezwommen. Puur genot!

Ben weer heel benieuwd wat komende week gaat brengen. Hou jullie op de hoogte! Liefs van Lisenka