Be the change you want to see in the world

Deseba Allemaal,

Mijn laatste blog in allerijl geschreven tussen de drukte van de laatste dagen door. Het is weer voorbij gevlogen. Vooraf lijken de 5 weken zich tot het oneindige uit te strekken. Zoals je dat vroeger als kind kon hebben aan het begin van de zomervakantie. Nu lijkt het weer veel te snel voorbij te zijn gegaan.

Ik doe mijn laatste inkopen zoveel mogelijk bij de vrouwen van het project. Krijg ik meteen de kans om afscheid van ze te nemen. Allemaal willen ze mee naar Nederland. Het land van melk en honing.  Waar iedereen geld genoeg heeft, we vrij zijn in onze keuzes, alle kinderen naar school kunnen en we elke dag eten hebben…jawel, waar we zelfs een pretparkoverschot hebben! Ik knik, lach en droom met ze mee. Wat moet ik anders zeggen in de minuten vlak voor ons afscheid…dat we onze eigen problemen kennen en dat het niet (met iedereen) zo goed gaat? …..?? Dus ik lach en schud handen, beloof dat ik hun ‘blessing en gratitude’ nogmaals zal overbrengen aan eenieder in Nederland en fiets door naar mijn volgende dame.

Ik ga ze missen, mijn vrouwen. Elke dag leerde ik er meer kennen en gaven ze me een kijkje in hun leven. Soms een stukje vol blijdschap en hoop soms een kijkje vol verdriet en weemoed. Voor alle stukjes ben ik hen dankbaar. Want stukje bij beetje gaven ze me de mooiste boodschap mee dat Ghana te bieden heeft; “Geniet van de dag en heb hoop voor de toekomst”. Zo simpel is het..

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd in Ghana

Ondertussen kan ik geen straat doorfietsen zonder dat er naar me geroepen wordt; “Salaminga!..Madam Liz..How are you?”. Elk jaar zou ik wel langer in Afrika kunnen blijven. Daarom is het ook mijn verslaving :). Ik krijg er nooit genoeg van. Maar zeker deze keer voelt het als een te kort verblijf. De contacten lopen lekker, heb verschillende ideeën opgedaan voor aanpassingen en uitbreiding, ik struikel niet elke keer over mijn begroetingen maar rebbel tegenwoordig ook lekker mee met het ochtend/middag/avondritueel en er is nog zoveel te doen..! Loslaten vind ik altijd het lastigste van een maand vrijwilligerswerk. Besef ook dat het net zo lastig is wanneer het 3, 6 of 12 maanden zou zijn geweest. En dat bewijs zie ik bij de vrijwilligers die hier veel langer zijn en de afgelopen weken moesten vertrekken.

Weet ook dat zo snel ik het vliegtuig zie ik ontzettend veel haast krijg. Haast om zo snel mogelijk mijn mannen thuis weer te zien. De reis kan me niet snel genoeg verlopen. Ongeduldig kijk ik uit naar mijn weerzien op het vliegveld. Met nog het rode zand onder mijn teennagels en stof achter mijn oren baan ik mij een weg door reizigers, bagagebanden en douane totdat ik met zenuwen tot in mijn kruintje voor de glazen deuren van de ontvangsthal sta. Daarachter ligt Europa, koud Nederland en daarachter staat mijn prachtige gezin op mij te wachten..(zouden ze ook buikpijn hebben?) O shit, ik ga deze keer toch niet weer huilen? Adem halen en doorlopen. De deuren zoeven zachtjes open en daar zijn ze dan...mijn trots en kracht achter deze reis, het mooiste dat ik ken..Shit…toch huilen.  

Lieve & mooie mensen, vrienden, familie en vrijbuiters die mij telkens weer gesteund hebben; Dank jullie wel voor alle lieve, mooie en grappige berichtjes die jullie telkens weer sturen. Ik heb van elk berichtje weer genoten. Ik hoop elk van jullie weer gauw te zien. Heel veel liefs, Lisenka